Wat ons ontmoetingspunt over je weet
Laten we beginnen met de basis. Ons ontmoetingspunt weet precies drie dingen over je: je gebruikersnaam, je unieke identificatiecode en een hash van je wachtwoord. Een hash is een onomkeerbare wiskundige transformatie — het kan verifiëren dat je wachtwoord correct is zonder te weten wat het is. Je echte wachtwoord bestaat alleen in je hoofd en op je apparaat.
Niets meer. We slaan niet op met wie je praat of waarover je praat. Je tunnels en de namen van je contacten bestaan alleen versleuteld op jouw apparaat, en ons ontmoetingspunt kan ze niet openen, zelfs als het dat zou willen.
De brievenbussen
Stel je een muur met genummerde brievenbussen voor, zoals in een oud postkantoor. Wanneer je app verbinding wil maken met iemand, laat het een briefje achter in een brievenbus met de tekst 'Ik wil praten met gebruiker X'. Meer niet. Er staat niet wie je bent. Er staat niet waarover je wilt praten. Gewoon een briefje in een brievenbus.
Af en toe kijken alle apps die met Solo2 zijn verbonden in de postvakken of iemand een berichtje voor hen heeft achtergelaten. Het is alsof je even langs het postkantoor gaat en vraagt: „Is er iets voor mij?“. Als je contact jouw berichtje vindt, vraagt die het ontmoetingspunt om het IP-adres dat je hebt achtergelaten. Dat geeft het door. Het adres blijft een paar seconden in het geheugen van de server en wordt nooit naar schijf geschreven.
Vanaf dat punt verdwijnt het ontmoetingspunt
Zodra beide apparaten elkaars adres kennen, praten ze rechtstreeks met elkaar. Het ontmoetingspunt doet niet meer mee. Als een directe verbinding niet mogelijk is, lopen berichten versleuteld via onze spiegel, die niets opslaat. Het slaat ze niet op. Het weet niet of de verbinding tot stand is gekomen of niet. Het weet niet hoe lang het duurt. Het weet niet hoeveel berichten er worden uitgewisseld of hoe groot ze zijn.
Zozeer zelfs dat als het ontmoetingspunt op dat moment zou uitvallen, bij een directe verbinding de twee gebruikers precies hetzelfde zouden blijven praten. Het gesprek is niet afhankelijk van het ontmoetingspunt. Het was er alleen afhankelijk van zodat de twee apparaten elkaar konden vinden. Eenmaal verbonden is het irrelevant.
Het gesprek is veilig voordat het begint
Wanneer twee mensen een tunnel aanmaken in Solo2, wisselen hun apparaten publieke cryptografische sleutels uit. Vanaf dat moment wordt elk bericht versleuteld met de sleutel van de ontvanger — en alleen de ontvanger kan het ontcijferen. Dit gebeurt voordat enig gesprek begint. De sleutels zijn klaar vanaf het moment dat de tunnel wordt aangemaakt.
Daarom is de communicatie al beschermd wanneer de twee apparaten rechtstreeks verbinden. Ze hoeven niets te onderhandelen. Ze hoeven het ontmoetingspunt niet om toestemming te vragen. De sleutels zijn van hen, op hun apparaten, en niemand anders heeft ze.
Wat dit in de praktijk betekent
Dat je gesprekken op geen enkele server worden bewaard. Er is geen berichtendatabase om te hacken. Ze reizen versleuteld van jouw apparaat naar dat van de ander.
De volgende keer dat iemand je vertelt dat een app „je berichten end-to-end versleutelt“, vraag dan naar al het andere: wie je contacten kent, hoe laat je praat, hoe vaak. Als het antwoord luidt „onze server, maar we gebruiken het nergens voor“, dan is dat een belofte. Bij Solo2 is het antwoord anders: je contacten zijn versleuteld op je apparaat en we slaan niet op met wie je praat of waarover je praat.