O que o noso punto de encontro sabe de ti
Comecemos polo básico. O noso punto de encontro sabe exactamente tres cousas sobre ti: o teu nome de usuario, o teu identificador único e un hash do teu contrasinal. Un hash é unha transformación matemática irreversible — pode verificar que o teu contrasinal é correcto sen saber cal é. O teu contrasinal real só existe na túa cabeza e no teu dispositivo.
Nada máis. Non gardamos con quen falas nin que falas. Os teus túneles e os nomes dos teus contactos só existen no teu dispositivo, cifrados, e o noso punto de encontro non pode abrilas aínda que quixese.
As caixas de correo
Imaxina un muro de caixas de correo numeradas, como nunha vella oficina de correos. Cando a túa app quere conectar con alguén, deixa unha nota nunha caixa dicindo 'Quero falar co usuario X'. Nada máis. Non di quen es. Non di de que queres falar. Só unha nota nunha caixa.
De cando en vez, todas as aplicacións conectadas a Solo2 miran as caixas de correos por se alguén lles deixou unha nota. É como pasar por correos e preguntar: «Hai algo para min?». Se o teu contacto atopa a túa nota, pídelle ao punto de encontro o enderezo IP que deixaches. El dálla. O enderezo mantense na memoria do servidor uns segundos e nunca se escribe no disco.
A partir dese momento, o punto de encontro desaparece
Unha vez que os dous dispositivos coñecen o enderezo do outro, falan directamente entre eles. O punto de encontro xa non participa. Se a conexión directa non é posible, as mensaxes pasan cifradas polo noso espello, que non garda nada. Non as almacena. Non sabe se a conexión se estableceu ou non. Non sabe canto dura. Non sabe cantas mensaxes se intercambian nin de que tamaño son.
Tanto é así, que se o punto de encontro se apagase nese momento, nunha conexión directa os dous usuarios seguirían falando exactamente igual. A conversación non depende del. Só dependía del para que os dous dispositivos se atopasen. Unha vez conectados, é irrelevante.
A conversa é segura antes de comezar
Cando dúas persoas crean un túnel en Solo2, os seus dispositivos intercambian claves criptográficas públicas. Desde ese momento, cada mensaxe cifrouse coa clave do destinatario — e só o destinatario pode descifrala. Isto ocorre antes de que comece calquera conversa. As claves están listas desde o momento en que se crea o túnel.
Por iso, cando os dous dispositivos se conectan directamente, a comunicación xa está protexida. Non precisan negociar nada. Non precisan pedir permiso ao punto de encontro. As chaves son súas, están nos seus dispositivos, e ninguén máis as ten.
O que isto significa na práctica
Que as túas conversas non se gardan en ningún servidor. Non hai unha base de datos de mensaxes que hackear. Viaxan cifradas do teu dispositivo ao da outra persoa.
A próxima vez que alguén che diga que unha app «cifra as túas mensaxes de extremo a extremo», pregúntalle por todo o demais: quen coñece os teus contactos, a que hora falas, con que frecuencia. Se a resposta é «o noso servidor, pero non o usamos para nada malo», iso é unha promesa. En Solo2 a resposta é outra: os teus contactos están cifrados no teu dispositivo e non gardamos con quen falas nin que falas.