Un dato que parece inocente
Cando unha app de mensaxería che pide o teu número de teléfono, parece razoable. Ao fin e ao cabo, é unha app de comunicación. Precisa saber quen es para conectarte cos teus contactos. Soa lóxico. Pero hai algo que non se adoita explicar: o teu número de teléfono está vinculado ao teu nome real, ao teu DNI, ao teu enderezo postal. Non é un dato técnico. É a túa identidade civil.
A partir dese momento, cada mensaxe que envías, cada grupo ao que pertences, cada contacto que tes e cada hora á que te conectas está asociado a unha persoa con nome e apelidos. Non porque alguén o buscara a propósito. Simplemente porque así funciona o sistema: o teu número é o teu DNI dixital.
Por que cho piden?
A razón oficial adoita ser a comodidade. "Así atopas os teus amigos automaticamente." A app sube a túa lista de contactos ao servidor, cruza os números e móstrache quen máis a usa. Rápido e sinxelo.
Pero pénsao ao revés. Iso significa que a empresa ten o teu número, o número de todos os teus contactos — incluso os que non usan a app — e sabe exactamente quen coñece a quen. Esa rede de relacións é extraordinariamente valiosa. Non porque se venda directamente, senón porque permite construír un perfil moi preciso de quen es, con quen te relacionas e como vives.
A alternativa existe
É posible crear unha app de mensaxería onde non precises dar o teu número de teléfono. Nin o teu email. Nin ningún dato persoal. Escolles un nome de usuario — o que queiras, pode ser inventado — e un contrasinal. Iso é todo. Ninguén sabe quen está detrás dese nome a menos que ti o digas.
Para conectar con alguén non fai falta que a app escanee a túa axenda. Compartes un código QR ou unha ligazón coa persoa coa que queres falar, como prefiras: en persoa, por correo electrónico, por outro medio. A conexión establécese entre vós dous. Tampouco gardamos con quen falas nin que falas.
E se perdo a miña conta?
É a pregunta máis frecuente. Se non hai número de teléfono nin correo electrónico asociado, como recupero a miña conta? A resposta é unha sinatura criptográfica: 24 palabras que Solo2 xera para a túa conta. Esas 24 palabras son a túa identidade — a chave para acceder á túa información. Apóntaas nun papel, gárdaas nun sitio seguro (atópalas en «Os meus datos → Ver as túas 24 palabras»), e con elas podes recuperar o acceso aos teus datos desde calquera dispositivo onde teñas unha copia deles: o dispositivo onde os creaches, outro dispositivo que teñas sincronizado, ou unha copia de seguridade que teñas gardado ti. Os teus datos só están onde ti decidiches que estean.
É o mesmo principio que usan as carteiras de criptomoedas. A túa identidade non depende dunha empresa, nin dun servidor, nin dun número de teléfono que pode cambiar. Depende de algo que só ti tes. E se ninguén máis ten esas 24 palabras, ninguén máis pode ser ti.
Unha cuestión de principios
Pedirche o número de teléfono non é unha necesidade técnica. É unha decisión de deseño. É elixir a comodidade do operador por riba da privacidade do usuario. É decidir que é máis importante poder cruzar bases de datos que respectar o anonimato de quen quere simplemente falar con outra persoa.
Hai outra forma de facer as cousas. Menos cómoda para a empresa, quizais. Pero infinitamente máis respectuosa coa persoa que está ao outro lado da pantalla.