سوال آزاردهنده
تصور کنید فردا سرویس پیام‌رسان شما بسته شود. شرکت ناپدید شود. سرورها خاموش شوند. چه بلایی سر گفتگوهای شما می‌آید؟ عکس‌هایتان؟ اسنادی که به اشتراک گذاشتید؟
در اکثر موارد، پاسخ ساده است: آنها ناپدید می‌شوند. زیرا داده‌های شما واقعاً در اختیار شما نبودند. آنها در سرورهای شرکت دیگری بودند، تابع شرایط آنها، تداوم فعالیت آنها و تصمیمات آنها.
واقعاً مال شما
در Solo2، داده‌های شما در داخل دستگاه شما زندگی می‌کنند. به صورت رمزگذاری شده، و فقط شما می‌توانید آنها را باز کنید. آنها در سرور ما نیستند. در هیچ ابری نیستند. آنها به صورت فیزیکی در تلفن یا کامپیوتر شما هستند، درست مثل عکس‌هایی که در یک پوشه ذخیره می‌کنید.
اگر فردا Solo2 دیگر وجود نداشته باشد، پیام‌ها، فایل‌ها و مخاطبین شما دقیقاً همان‌جایی که هستند باقی می‌مانند: در دستگاه شما. هیچ‌کس نمی‌تواند آنها را حذف کند، مسدود کند یا برایشان شرط بگذارد. آنها به معنای واقعی کلمه متعلق به شما هستند.
۲۴ کلمه
Solo2 بیست و چهار کلمه برای تو تولید می‌کند. این یک رمز عبور نیست. این کلید اصلی هویت رمزنگاری‌شده تو است. آنها را روی یک تکه کاغذ بنویس و در جایی امن نگهداری کن: هر زمان که بخواهی می‌توانی آنها را در «داده‌های من → مشاهده ۲۴ کلمه خود» پیدا کنی. با آنها می‌توانی هویت خود را در هر دستگاه جدید، در هر زمان، بدون وابستگی به هیچ سروری بازیابی کنی.
ما نمی‌خواهیم خودمان تصمیم بگیریم چه کسی به داده‌های تو دسترسی داشته باشد. از ابتدا آن را این‌گونه طراحی کردیم. اگر به سرور توانایی باطل کردن نشست‌ها را می‌دادیم، به آن این قدرت را می‌دادیم که تصمیم بگیرد چه کسی به داده‌های خودش دسترسی دارد، و این دقیقاً چیزی است که ما نمی‌خواهیم.
تفاوت در طراحی است
این مسئله مربوط به نیت خوب نیست. مسئله معماری است. وقتی داده‌های شما از یک سرور عبور می‌کنند، کسی باید آن سرور را نگهداری کند و آن شخص بر داده‌های شما قدرت دارد. او می‌تواند آنها را بخواند، می‌تواند حذف کند، می‌تواند تصمیم بگیرد که شما دیگر دسترسی ندارید. حتی اگر امروز این کار را نکند، فردا ممکن است انجام دهد.
وقتی داده‌های شما از هیچ سروری عبور نمی‌کنند، آن قدرت وجود ندارد. این‌طور نیست که ما قول بدهیم از آن استفاده نکنیم. مسئله این است که ما آن را نداریم. سوء‌استفاده از قدرتی که وجود ندارد، غیرممکن است.
مسئولیت شما
این یک پیامد مهم دارد: شما مسئول داده‌های خود هستید. اگر تنها دستگاه خود را گم کنید و نسخه پشتیبان تهیه نکرده باشید، پیام‌های شما از دست می‌روند. سروری وجود ندارد که آنها را از آنجا بازیابی کنید. دکمه‌ای برای "بازیابی از ابر" وجود ندارد.
در عوض، چیزی دارید که هیچ سرویس دیگری به شما ارائه نمی‌دهد: اطمینان مطلق از اینکه داده‌هایتان متعلق به خودتان است. که هیچ‌کس نمی‌تواند آنها را از شما بگیرد. که هیچ‌کس نمی‌تواند آنها را بخواند. که تا زمانی که ۲۴ کلمه خود را حفظ کنید، هویت شما برای همیشه متعلق به شماست.
Solo2 داده‌های شما را ذخیره نمی‌کند. نمی‌تواند آنها را بخواند. نمی‌تواند آنها را مسدود کند. آنها متعلق به شما هستند، در دستگاه شما، تحت کنترل شما. به همین روشنی.