Cad a bhfuil a fhios ag ár n-áit chruinnithe fút
Tosaímis leis na bunrudaí. Tá a fhios ag ár n-áit chruinnithe trí rud díreach fút: d'ainm úsáideora, d'aitheantóir uathúil, agus hash de d'fhocal faire. Is claochlú matamaiticiúil do-aisiompaithe é hash — is féidir léi a fhíorú go bhfuil d'fhocal faire ceart gan fios a bheith aici cad é. Níl d'fhíor-fhocal faire ach i do cheann agus ar do ghléas.
Faic eile. Ní stórálaimid cé leis a labhraíonn tú nó cad a deir tú. Níl do tholláin agus ainmneacha do theagmhálaithe ann ach ar do ghléas féin, criptithe, agus ní féidir lenár bpointe teagmhála iad a oscailt fiú dá mba mhian leis.
Na boscaí poist
Samhlaigh balla de bhoscaí poist uimhrithe, cosúil le sean-oifig phoist. Nuair a bhíonn d'aip ag iarraidh nascadh le duine éigin, fágann sé nóta i mbosca ag rá 'Ba mhaith liom labhairt le húsáideoir X'. Ní mó ná sin. Ní deir sé cé thú féin. Ní deir sé cad a bhfuil tú ag iarraidh labhairt faoi. Díreach nóta i mbosca.
Ó am go chéile, déanann na haipeanna go léir atá ceangailte le Solo2 seiceáil ar na boscaí poist féachaint ar fhág duine éigin nóta dóibh. Tá sé cosúil le bualadh isteach ag oifig an phoist agus a fhiafraí: "An bhfuil aon rud domsa?". Má aimsíonn do theagmhálaí do nóta, iarrann siad ar an bpointe teagmhála an seoladh IP a d'fhág tú. Tugann sé dóibh é. Coinnítear an seoladh i gcuimhne an fhreastalaí ar feadh cúpla soicind agus ní scríobhtar ar dhiosca é riamh.
Ón bpointe sin ar aghaidh, imíonn an áit chruinnithe
Nuair a bhíonn seoladh a chéile ar eolas ag an dá ghléas, labhraíonn siad go díreach lena chéile. Ní ghlacann an áit chruinnithe páirt níos mó. Mura féidir nasc díreach a dhéanamh, téann na teachtaireachtaí criptithe trí ár scáthán, nach sábhálann aon rud. Ní stórálann sí iad. Níl a fhios aici ar bunaíodh an nasc nó nár bunaíodh. Níl a fhios aici cé chomh fada a mhaireann sé. Níl a fhios aici cé mhéad teachtaireachtaí a mhalartaítear ná cé chomh mór is atá siad.
Chomh mór sin go dá múchfaí an áit chruinnithe ag an nóiméad sin, i nasc díreach leanfadh an bheirt úsáideoirí ag caint díreach mar an gcéanna. Ní bhraitheann an comhrá uirthi. Ní raibh sé ag brath uirthi ach chun go n-aimseodh an dá ghléas a chéile. Nuair atá siad nasctha, tá sí neamhábhartha.
Tá an comhrá slán sula dtosaíonn sé fiú
Nuair a chruthaíonn beirt tollán i Solo2, malartaíonn a ngléasanna eochracha cripteagrafacha poiblí. Ón nóiméad sin, criptítear gach teachtaireacht le heochair an fhaighteora — agus ní féidir ach leis an bhfaighteoir é a dhíchriptiú. Tarlaíonn sé seo sula dtosaíonn aon chomhrá. Tá na heochracha réidh ón nóiméad a chruthaítear an tollán.
Sin é an fáth, nuair a nascann an dá ghléas go díreach, go bhfuil an chumarsáid cosanta cheana féin. Ní gá dóibh aon rud a chaibidliú. Ní gá dóibh cead a iarraidh ar an áit chruinnithe. Is leo féin na heochracha, ar a ngléasanna, agus níl siad ag aon duine eile.
Cad a chiallaíonn sé seo go praiticiúil
Nach stóráiltear do chomhráite ar aon fhreastalaí. Níl aon bhunachar sonraí teachtaireachtaí ann le hacáil. Taistealaíonn siad criptithe ó do ghléas go gléas an duine eile.
An chéad uair eile a deir duine éigin leat go ndéanann aip "do theachtaireachtaí a chriptiú ó cheann ceann", cuir ceist orthu faoi gach rud eile: cé a bhfuil aithne aige ar do theagmhálaithe, cén t-am a labhraíonn tú, cé chomh minic. Más é an freagra "ár bhfreastalaí, ach ní úsáidimid é le haghaidh aon rud olc", is gealltanas é sin. I Solo2 tá an freagra difriúil: tá do theagmhálaithe criptithe ar do ghléas agus ní stórálaimid cé leis a labhraíonn tú nó cad a deir tú.