Cad a bhímid ag súil leis ó chomhrá
Táimid cleachta le teachtaireachtaí a sheoladh láithreach. Clóscríobhann tú, brúnn tú seol, agus soicind ina dhiaidh sin feiceann tú an tic dúbailte. Is cuma má tá an duine eile ina chodladh, gan comhartha, nó a nguthán múchta. 'Seoltar' an teachtaireacht mar sin féin. Ghlacamar leis sin mar ghnáth.
Ach tá ceist ann nach gcuireann beagnach aon duine: mura bhfuil an duine eile ceangailte, cá bhfuil do theachtaireacht idir an dá linn? Tá an freagra simplí: ar fhreastalaí. Tá sé stóráilte ag comhlacht ar a gcuid meaisíní, ag fanacht go gceanglaíonn an faighteoir chun í a sheachadadh. Idir an dá linn, tá an teachtaireacht ansin. Ar thiomántán crua nach leatsa. In ionad sonraí nach rialaíonn tú. Faoi pholasaithe príobháideachais a d'fhéadfadh athrú amárach.
Praghas dofheicthe na láithreachta
Tá praghas ag an láithreacht sin nach bhfeiceann tú. Chun go 'seolfaí' teachtaireacht nuair nach bhfuil an duine eile ceangailte, caithfidh duine éigin í a stóráil áit éigin. Is é freastalaí an chomhlachta an duine sin. Agus déanann an freastalaí sin, trí do theachtaireacht a stóráil, taifead freisin ar cé a sheol í, cé dó a bhfuil sí, cén t-am, agus cé as. Fiú má tá an teachtaireacht criptithe, taifeadtar na sonraí sin — na meiteashonraí.
I bhfocail eile: is é áisiúlacht do theachtaireacht á 'seoladh' láithreach an rud a ligeann do dhuine éigin a fhios a bheith acu cé leis a labhraíonn tú. Ní fo-éifeacht é. Is é an meicníocht é.
Agus tá rud eile ann. Dearbhaíonn go leor seirbhísí go bhfuil do chuid teachtaireachtaí criptithe ar a gcuid freastalaithe agus nach léann siad iad. Is dócha go bhfuil sin fíor. Ach tá an teachtaireacht chriptithe agus na heochracha chun í a dhíchriptiú stóráilte sa bhonneagar céanna. Inniu deir polasaí an chomhlachta nach n-úsáidtear na heochracha sin. Amárach is féidir leis an bpolasaí athrú. D'fhéadfadh fostaí a bhfuil rochtain leordhóthanach aige iad a úsáid. D'fhéadfadh cibirionsaí an dá cheann a fháil ag an am céanna. D'fhéadfadh ordú cúirte é a éileamh. Ní hé go bhfuil aon duine á dhéanamh. Is é go ndéanann an ailtireacht é indéanta. Agus nuair atá doras ann, ní hé an cheist an osclóidh duine éigin é, ach cathain.
Cén fáth a bhfuil Solo2 difriúil
In Solo2 níl aon fhreastalaí ag stóráil do chuid teachtaireachtaí. Nuair a scríobhann tú rud éigin agus nach bhfuil an duine eile ceangailte, fanann an teachtaireacht ar do ghléas. Ní théann sí áit ar bith. Ní stóráileann aon duine í. Fanann sí ar do ghuthán nó do ríomhaire go dtí go gceanglaíonn an duine eile agus gur féidir leis an dá ghléas labhairt go díreach.
Ciallaíonn sé sin go mbíonn fanacht ann uaireanta. D'fhéadfadh sé a bheith soicind, uair an chloig, nó go dtí an lá dár gcionn. Braitheann sé ar cathain a osclaíonn an duine eile Solo2. Tá sé díreach cosúil le glao gutháin: mura bhfreagraíonn an duine eile, níl aon chomhrá ann. Ní toisc go bhfuil rud éigin briste, ach toisc gurb é sin mar a oibríonn comhráite díreacha.
Is í an fhanacht an ráthaíocht
Smaoinigh air mar seo: dá seolfaí do theachtaireacht láithreach fiú nach raibh an duine eile ceangailte, chiallódh sé go bhfuil freastalaí á fáil agus á stóráil duit. Agus má tá freastalaí ag stóráil do chuid teachtaireachtaí, ansin tá do chuid sonraí ag duine éigin. Ceann amháin nó an ceann eile.
Ní míchaoithiúlacht í an fhanacht a fheiceann tú uaireanta in Solo2. Is cruthúnas é nach bhfuil do theachtaireacht ag aon duine eile. Is é an comhartha infheicthe é go bhfuil an comhrá fíor-dhíreach, fíorphríobháideach, fíor-leatsa. Nuair a fheiceann tú do theachtaireacht ag fanacht, is féidir leat a bheith cinnte de rud amháin: níl sí ach ar do ghléas agus in áit ar bith eile ar domhan.
Cosúil le glao, ní bosca litreacha
Oibríonn an chuid is mó de na haipeanna teachtaireachtaí cosúil le bosca poist: fágann tú an teachtaireacht i mbosca agus tógann duine éigin í nuair is féidir leo. Oibríonn Solo2 cosúil le glaoch gutháin: caithfidh an bheirt agaibh a bheith ann chun go mbeadh comhrá ann. Taistealaíonn teachtaireachtaí agus comhaid criptithe ó ghléas amháin go gléas eile. Mura bhfuil nasc díreach ann, téann siad criptithe tríd ár scáthán, nach stórálann iad agus nach féidir leo iad a léamh. Ní féidir ach leatsa agus leis an duine eile iad a léamh. Ní stórálaimid ach oiread cé leis a labhraíonn tú nó cad a deir tú.
Is é an nóiméad beag fanachta sin praghas na fíorphríobháideachta. Agus do go leor daoine, is praghas é atá fiúntach a íoc.