Wat we verwachten van een chat
We zijn gewend dat berichten direct verstuurd worden. Je typt, drukt op verzenden, en een seconde later verschijnt het dubbele vinkje. Het maakt niet uit of de andere persoon slaapt, geen bereik heeft of de telefoon uit staat. Het bericht 'verzendt' toch. We hebben dat als normaal geaccepteerd.
Maar er is een vraag die bijna niemand stelt: als de andere persoon niet verbonden is, waar is je bericht in de tussentijd? Het antwoord is simpel: op een server. Een bedrijf heeft het opgeslagen op hun machines, wachtend tot de ontvanger verbinding maakt om het af te leveren. Ondertussen staat het bericht daar. Op een harde schijf die niet van jou is. In een datacenter dat je niet controleert. Onder privacybeleid dat morgen kan veranderen.
De onzichtbare prijs van directheid
Die directheid heeft een prijs die je niet ziet. Om een bericht te 'verzenden' wanneer de andere persoon niet verbonden is, moet iemand het ergens opslaan. Die iemand is de server van het bedrijf. En die server registreert door je bericht op te slaan ook wie het verzond, aan wie het gericht is, op welk tijdstip en vanwaar. Zelfs als het bericht versleuteld is, worden die gegevens — de metadata — geregistreerd.
Met andere woorden: het gemak dat je bericht direct 'verzendt' is precies wat iemand in staat stelt te weten met wie je praat. Het is geen bijwerking. Het is het mechanisme.
En er is nog iets. Veel diensten verzekeren dat je berichten versleuteld zijn op hun servers en dat ze ze niet lezen. Dat is waarschijnlijk waar. Maar het versleutelde bericht en de sleutels om het te ontcijferen worden in dezelfde infrastructuur opgeslagen. Vandaag zegt het beleid van het bedrijf dat die sleutels niet worden gebruikt. Morgen kan het beleid veranderen. Een medewerker met voldoende toegang zou ze kunnen gebruiken. Een cyberaanval zou beide tegelijk kunnen bemachtigen. Een gerechtelijk bevel zou het kunnen eisen. Het is niet dat iemand het doet. Het is dat de architectuur het mogelijk maakt. En wanneer een deur bestaat, is de vraag niet of iemand hem opent, maar wanneer.
Waarom Solo2 anders is
In Solo2 is er geen server die je berichten opslaat. Wanneer je iets schrijft en de andere persoon niet verbonden is, blijft het bericht op je apparaat. Het gaat nergens heen. Niemand slaat het op. Het wacht op je telefoon of computer tot de andere persoon verbinding maakt en beide apparaten direct kunnen praten.
Dat betekent dat er soms een wachttijd is. Het kan een seconde zijn, een uur, of tot de volgende dag. Het hangt ervan af wanneer de andere persoon Solo2 opent. Het is precies als een telefoongesprek: als de andere persoon niet opneemt, is er geen gesprek. Niet omdat er iets kapot is, maar omdat directe gesprekken zo werken.
Het wachten is de garantie
Denk er zo over na: als je bericht direct verzonden zou worden ook al was de andere persoon niet verbonden, zou het betekenen dat er een server is die het ontvangt en opslaat voor je. En als er een server is die je berichten opslaat, dan heeft iemand je gegevens. Het is het een of het ander.
Het wachten dat je soms ervaart in Solo2 is geen ongemak. Het is het bewijs dat niemand anders je bericht heeft. Het is het zichtbare teken dat het gesprek echt direct is, echt privé, echt van jou. Wanneer je je bericht ziet wachten, kun je zeker zijn van één ding: het staat alleen op je apparaat en nergens anders ter wereld.
Als een telefoongesprek, niet een brievenbus
De meeste berichtenapps werken als een brievenbus: je laat het bericht achter in een gleuf en iemand haalt het op wanneer het kan. Solo2 werkt als een telefoongesprek: jullie moeten er allebei zijn om een gesprek te laten plaatsvinden. Het verschil is dat wanneer jullie uiteindelijk verbinden, het gesprek absoluut privé is. Niemand luistert mee. Niemand neemt op. Niemand weet dat het bestond.
Dat kleine moment van wachten is de prijs van echte privacy. En voor veel mensen is het een prijs die het waard is om te betalen.