Sonra a fhéachann neamhurchóideach
Nuair a iarrann aip teachtaireachtaí d'uimhir ghutháin, is cosúil go bhfuil sé réasúnta. I ndeireadh na dála, is aip chumarsáide í. Caithfidh sí fios a bheith aici cé tú chun tú a nascadh le do theagmhálacha. Éisteann sé loighciúil. Ach tá rud ann nach mínitear de ghnáth: tá d'uimhir ghutháin nasctha le d'fhíor-ainm, le do chárta aitheantais, le do sheoladh baile. Ní sonra teicniúil é. Is é d'aitheantas sibhialta é.
Ón nóiméad sin ar aghaidh tá gach teachtaireacht a sheolann tú, gach grúpa ar ball de thú, gach teagmháil atá agat agus gach uair a nascann tú nasctha le duine a bhfuil ainm agus sloinne aige. Ní toisc gur lorg duine éigin é d'aon ghnó. Toisc gurb é sin an chaoi a n-oibríonn an córas: is é d'uimhir do chárta aitheantais digiteach.
Cén fáth a n-iarrann siad é?
Is é an chúis oifigiúil de ghnáth ná an t-éascaíocht. "Mar sin aimsíonn tú do chairde go huathoibríoch." Uaslódálann an aip do liosta teagmhálacha chuig an bhfreastalaí, crostagraíonn sí na huimhreacha agus taispeánann sí duit cé eile a úsáideann í. Gasta agus simplí.
Ach smaoinigh air ón taobh eile. Ciallaíonn sé sin go bhfuil d'uimhir ag an gcomhlacht, uimhreacha do theagmhálacha go léir — fiú iad siúd nach n-úsáideann an aip — agus tá a fhios aige go beacht cé a bhfuil aithne aige ar cé. Tá an líonra caidrimh sin thar a bheith luachmhar. Ní toisc go ndíoltar go díreach é, ach toisc go gceadaíonn sé próifíl an-chruinn a thógáil faoi cé tú, cé leis a bhíonn tú i dteagmháil agus conas a mhaireann tú.
Tá an rogha eile ann
Is féidir aip teachtaireachtaí a chruthú nach gá d'uimhir ghutháin a thabhairt. Ná do ríomhphost. Ná aon sonraí pearsanta. Roghnaíonn tú ainm úsáideora — cibé rud is maith leat, is féidir é a chumadh — agus pasfhocal. Sin é. Ní fios do dhuine ar bith cé atá taobh thiar den ainm mura ndeir tú féin é.
Chun ceangal a dhéanamh le duine éigin, ní gá don aip do theagmhálaithe a scanadh. Roinneann tú cód QR nó nasc leis an duine ar mian leat labhairt leis, cibé bealach is fearr leat: go pearsanta, trí ríomhphost, trí mheán eile. Bunófar an nasc idir an bheirt agaibh. Ní stórálaimid ach oiread cé leis a labhraíonn tú nó cad a deir tú.
Cad má chaillim mo chuntas?
Is í an cheist is coitianta í. Mura bhfuil uimhir theileafóin nó ríomhphost nasctha leis, conas a aisghabhfaidh mé mo chuntas? Is é an freagra ná síniú cripteagrafach: 24 focal a ghineann Solo2 do do chuntas. Is iad na 24 focal sin d'aitheantas — an eochair chun rochtain a fháil ar do chuid faisnéise. Breacann tú síos ar pháipéar iad, coinníonn tú in áit shábháilte iad (gheobhaidh tú iad faoi «Mo chuid sonraí → Féach ar do 24 focal»), agus leo is féidir leat rochtain ar do chuid sonraí a aisghabháil ó aon ghléas a bhfuil cóip díobh agat: an gléas ar chruthaigh tú iad, gléas eile atá sioncronaithe agat, nó cúltaca a shábháil tú féin. Níl do chuid sonraí ach san áit ar chinn tú féin ba cheart dóibh a bheith.
Is é an prionsabal céanna é a úsáideann sparáin chriptea-airgeadra. Ní bhraitheann d'aitheantas ar chomhlacht, ná ar fhreastalaí, ná ar uimhir ghutháin a d'fhéadfadh athrú. Braitheann sé ar rud nach bhfuil ach agatsa. Agus mura bhfuil na 24 focal sin ag duine ar bith eile, ní féidir le duine ar bith eile a bheith ina thusa.
Ceist phrionsabail
Ní riachtanas teicniúil é d'uimhir ghutháin a iarraidh. Is cinneadh dearaidh é. Is é áisiúlacht an oibreora a roghnú thar phríobháideachas an úsáideora. Is é a chinneadh go bhfuil sé níos tábhachtaí bunachair sonraí a chrostagairt ná ainmníocht an duine a mheas nach bhfuil uaidh ach labhairt le duine eile.
Tá bealach eile ann chun rudaí a dhéanamh. B'fhéidir níos lú áisiúil don chomhlacht. Ach go hinfhíneach níos mó measa ar an duine ar an taobh eile den scáileán.