ما از جایی شروع می کنیم که آنها نمی روند
جزئیاتی از Solo2 که در اولین استفاده از آن مورد توجه قرار نمیگیرد، اما بزرگترین تفاوت آن با پیامهایی است که هر روز استفاده میکنید: پیامهای شما از سرورهای ما عبور نمیکنند.
در رایج ترین پیام های امروزی، وقتی چیزی را برای شخصی ارسال می کنید، آن پیام از طریق سرورهای شرکتی که این سرویس را ارائه می دهد، عبور می کند. محتوا معمولاً رمزگذاری میشود، بله، اما پیام از نظر فیزیکی وجود دارد: عبور کردن، کپی شدن در طول مسیر، گاهی اوقات ذخیره شدن برای مدتی تا زمانی که گیرنده وصل شود. در Solo2 نیست. آنچه می نویسید مستقیماً از دستگاه نویسنده به دستگاه خواننده می رود. بدون توقف، بدون کپی، بدون مرحله میانی.
چرا از قبل از شما محافظت می کند؟
آنچه در سرورهای دیگران وجود دارد - حتی رمزگذاری شده - چیزی است که وجود دارد. آنجاست. تحت فشار قانونی می توان آن را درخواست کرد، در صورت نقض آینده می توان آن را به بیرون درز کرد، با زمان و منابع می توان آن را تجزیه و تحلیل کرد. در Solo2 نمیتوانیم چیزی را به کسی بدهیم که هرگز نداشتهایم.
این اولین لایه امنیتی Solo2 است و اکثر مردم به اندازه کافی از آن برخوردار هستند. تهدیدهای معمول - خدمات به خطر افتاده، حکم دادگاه در مورد شرکت، نقض گسترده فروشنده - بر ما تأثیر نمی گذارد: هیچ اطلاعاتی برای درخواست، فیلتر یا تجزیه و تحلیل وجود ندارد.
و سپس، چرا ما رمزگذاری می کنیم؟
سناریوهایی وجود دارد که در آن معماری به تنهایی کافی نیست. اگر برنامهای وجود دارد که روی دستگاه شما نظارت میکند و آنچه را که خارج میشود نظارت میکند، اگر شبکهای که در آن سفر میکنید توسط یک بازیگر با منابع زیاد تحت نظارت است، اگر کسی توانایی تجزیه و تحلیل الگوهای ترافیک در مقیاس صنعتی را دارد - اینجاست که لایههای رمزگذاری وارد میشوند.
آنها برای دزدهای گاه به گاه یا برای محافظت از شما در برابر خودتان نیستند. آنها برای زمانی هستند که آنچه ارسال می کنید به اندازه ای اهمیت دارد که فردی با زمان، منابع و انگیزه بخواهد آن را بخواند. روزنامه نگار با منبع، وکیل با پرونده حساس، پزشک با داده های بیمار، مذاکره تحت NDA. برای آن سناریوها - و برای هرکسی که ترجیح می دهد مجبور نباشد به این فکر کند که آیا مکالمه آنها مهم است یا خیر - Solo2 دو چیز را رمزگذاری می کند: محتوای پیام و داده های ارسالی.
یک کلید جدید برای هر کارت پستال
یک لحظه تصور کنید که ارسال یک پیام، ارسال یک کارت پستال است. هر بار که یکی را می نویسید، Solo2 آن را با یک کلید منحصر به فرد که برای آن ارسال ایجاد می شود، رمزگذاری می کند. به محض استفاده از آن، کلید از بین می رود. اگر کسی موفق می شد کلید یک کارت پستال را بدزدد، فقط می توانست آن کارت پستال را بخواند - نه حتی یک مورد دیگر، نه عقب و نه جلو. رمزنگاران این رازداری رو به جلو می نامند و این استاندارد طلایی پیام خصوصی مدرن است., "olvido perfecto", y es el estándar de oro de la mensajería privada moderna.
یک کلید جدید نیز برای پاکت نامه
کارت پستال هرگز به تنهایی سفر نمیکند: درون پاکتی با اطلاعات حمل و نقل آن قرار میگیرد - به چه کسی میرود، چه زمانی ارسال شده است، به چه ترتیبی نسبت به موارد قبلی. البته آن پاکت نیز رمزگذاری شده است. اما تا به حال، در نسخه های قبلی Solo2، کلید envelope تمایل داشت برای مدت طولانی ثابت بماند. اگر کسی آن را دریافت کند چه چیزی را می توان نتیجه گرفت؟ بله، محتوا ناخوانا باقی می ماند، اما می توان یک نمایه ترسیم کرد: چند بار با کسی صحبت می کنید، در چه زمانی، با چه آهنگی، به چه ترتیبی.
با طراحی جدیدی که در Solo2 راه اندازی کردیم، کلیدهای پاکت نامه نیز به صورت دوره ای تمدید می شوند. آنچه ما قبلاً برای محتوایی که به داده های حمل و نقل گسترش می دهیم مراقبت می کنیم. حریم خصوصی واقعی، همچنین ابرداده.
توضیحی در مورد آن کلمه لازم است. ابرداده Solo2 داده ارسالی است که در داخل تونل رمزگذاری شده بین دستگاه فرستنده و گیرنده حرکت می کند - نه بیشتر. گزارش هایی وجود دارد که برخی از سرویس ها در مورد اینکه با چه کسی، چه زمانی و از کجا صحبت می کنید، روی سرورهای خود نگه می دارند. اینها در Solo2 وجود ندارند: هیچ سروری برای رفتن وجود ندارد.
در یک جمله
Solo2 در دو لایه از شما محافظت می کند. اول، جایی که پیام های شما نمی روند. سپس با نحوه حرکت چند بایتی که دستگاه را ترک می کنند. برای اکثر افراد اولین کت کافی است. برای کسانی که چیزی را ارسال می کنند که به ویژه مهم است - اسناد حساس، مکالمه با بیمار، پرونده های باز، پیشنهادات با بندهای محرمانه - دومی وجود دارد و بی صدا کار می کند.
Solo2 ساخته شده است که مورد توجه قرار نگیرد. ما با عشق به آن فکر می کنیم و با نظم و انضباط آن را حفظ می کنیم.