قفلی که همه چیز را محافظت نمیکند
بسیاری از سرویسهای پیامرسان رمزنگاری سرتاسری را تبلیغ میکنند. و درست است: محتوای پیامهایت رمزنگاریشده منتقل میشود. هیچکس نمیتواند متن را حین انتقال بخواند. تا اینجا درست.
اما محتوا فقط بخشی از ماجراست. چون حتی اگر هیچکس نتواند بخواند چه میگویی، سرویس چیزهای دیگری میداند: با چه کسی حرف میزنی، چه ساعتی، با چه تناوبی، از چه مکانی، با چه دستگاهی، چند پیام میفرستی و چند تا دریافت میکنی. به اینها فراداده میگویند. و فراداده تقریباً به اندازه خود پیام حرف برای گفتن دارد.
فراداده چه چیزی را فاش میکند
نیازی به خواندن پیام نیست تا چیزهای زیادی بفهمی. اگر کسی هر سهشنبه ساعت نه صبح به یک متخصص سرطان زنگ بزند، نیازی به شنیدن مکالمه نیست تا حدس بزنی چه خبر است. اگر دو نفر روزی صد پیام رد و بدل کنند و ناگهان متوقف شوند، نیازی به خواندن هیچکدام نیست تا بفهمی چه اتفاقی افتاده.
فراداده الگوهای رفتاری را آشکار میکند. چه کسی با چه کسی در ارتباط است. برنامه زمانی هر شخص. کی بیدار است، کی میخوابد، کی سفر میکند. سروری که فراداده جمعآوری میکند میتواند بدون خواندن حتی یک کلمه از نوشتههایت، تصویری دقیق از زندگیات بسازد.
سرور ما چه میداند
در Solo2، سرور میداند که وجود داری. نام کاربری و اطلاعات لازم برای اتصال را دارد. همین. نمیداند با چه کسی صحبت میکنی. نمیداند چند تونل داری. نمیداند چند پیام میفرستی یا دریافت میکنی. برنامهات و موقعیتت را نمیداند.
قول نمیدهیم نگاه نکنیم. اطلاعات اصلاً آنجا نیست. پیامها مستقیماً بین دستگاهها رد و بدل میشوند. اتصالات بین کاربران درون گاوصندوق محلی هر کدام مدیریت میشود. سرور در مکالمه شرکت نمیکند. فقط به دو دستگاه کمک میکند همدیگر را پیدا کنند و پس از اتصال، کنار میرود.
فهرست مخاطبین تو
بسیاری از سرویسهای پیامرسان هنگام ثبتنام دسترسی به دفترچه مخاطبینت را میخواهند. همه شماره تلفنهایت را به سرورشان آپلود میکنند تا نشان دهند چه کسی از آن سرویس استفاده میکند. از آن لحظه، شرکت نقشه کاملی از روابط شخصیات دارد، حتی اگر هرگز یک پیام هم نفرستاده باشی.
Solo2 شماره تلفن، ایمیل یا دسترسی به مخاطبینت را نمیخواهد. نمیداند مخاطبینت چه کسانی هستند. تونلها با اشتراکگذاری مستقیم کد پیوند با طرف مقابل ایجاد میشوند، بدون اینکه سرور بداند چه کسی در هر طرف قرار دارد.
تفاوت بین رمزنگاری و خصوصی بودن
رمزنگاری یعنی محافظت از محتوا. خصوصی بودن یعنی جمعآوری نکردن آنچه نیاز نداری. اینها دو چیز متفاوتند. یک سرویس میتواند همه پیامهایت را رمزنگاری کند و همزمان از طریق فراداده همه چیز را دربارهات بداند. این دو کاملاً سازگارند.
Solo2 محتوا را رمزنگاری میکند و فراداده هم جمعآوری نمیکند. نه به این دلیل که آدمهای بهتری هستیم، بلکه چون سیستم طوری طراحی شده که به آنها نیاز ندارد. وقتی پیامها مستقیماً از دستگاهی به دستگاه دیگر میروند، سروری در میان نیست که بتواند ثبت کند چه کسی با چه کسی حرف میزند.
حریم خصوصی فقط رمزنگاری پیامها نیست. نگهنداشتن چیزی است که مال تو نیست. در Solo2، مکالمهات مال توست. محتوا، فراداده، و حتی خودِ وجود مکالمه.