داده‌ها متعلق به توست

سوال ناراحت‌کننده

تصور کن فردا سرویس پیام‌رسانت تعطیل شود. شرکت ناپدید شود. سرورها خاموش شوند. چه بر سر مکالمه‌هایت می‌آید؟ عکس‌هایت؟ مستنداتی که به اشتراک گذاشتی؟

در بیشتر موارد، پاسخ ساده است: همه از بین می‌روند. چون داده‌هایت واقعاً در دست تو نبود. روی سرورهای شرکتی دیگر بود، تابع شرایط، تداوم و تصمیمات آنها.

واقعاً مال تو

در Solo2، داده‌هایت درون دستگاه خودت زندگی می‌کنند. درون گاوصندوقی رمزنگاری‌شده که فقط تو می‌توانی بازش کنی. روی سرور ما نیست. در هیچ فضای ابری نیست. دقیقاً مثل عکس‌هایی که در یک پوشه ذخیره می‌کنی، به‌صورت فیزیکی روی گوشی یا کامپیوترت هست.

اگر فردا Solo2 از بین برود، پیام‌ها، فایل‌ها و مخاطبینت دقیقاً همانجا می‌مانند: روی دستگاهت. هیچ‌کس نمی‌تواند آنها را حذف، مسدود یا مشروط کند. به معنای واقعی کلمه، مال توست.

بیست‌وچهار کلمه

هنگام ایجاد حساب، Solo2 بیست‌وچهار کلمه به تو می‌دهد. این رمز عبور نیست. کلید اصلی هویت رمزنگاری‌شده توست. با این بیست‌وچهار کلمه می‌توانی هویتت را روی هر دستگاه جدیدی، در هر زمانی، بدون وابستگی به هیچ سروری بازیابی کنی.

حتی ما هم نمی‌توانیم دسترسی‌ات را لغو کنیم. از ابتدا این‌گونه تصمیم گرفتیم. اگر به سرور توانایی ابطال نشست‌ها را می‌دادیم، قدرت تصمیم‌گیری درباره اینکه چه کسی به داده‌هایش دسترسی دارد را به آن می‌دادیم. و این دقیقاً همان چیزی است که نمی‌خواهیم.

تفاوت در طراحی است

مسئله نیت خوب نیست. مسئله معماری است. وقتی داده‌هایت از سروری عبور می‌کند، کسی باید آن سرور را نگهداری کند و آن شخص بر داده‌هایت قدرت دارد. می‌تواند بخواند، حذف کند، یا تصمیم بگیرد که دیگر دسترسی نداری. حتی اگر امروز این کار را نکند، فردا ممکن است بکند.

وقتی داده‌هایت از هیچ سروری عبور نمی‌کند، آن قدرت وجود ندارد. ما قول نمی‌دهیم که از آن استفاده نکنیم. ما اصلاً آن را نداریم. سوءاستفاده از قدرتی که نداری غیرممکن است.

مسئولیت تو

این یک پیامد مهم دارد: تو مسئول داده‌هایت هستی. اگر تنها دستگاهت را گم کنی و پشتیبان نگرفته باشی، پیام‌هایت از بین می‌روند. سروری برای بازیابی وجود ندارد. دکمه بازگردانی از فضای ابری وجود ندارد.

در عوض، چیزی به دست می‌آوری که هیچ سرویس دیگری ارائه نمی‌دهد: اطمینان مطلق از اینکه داده‌هایت مال توست. هیچ‌کس نمی‌تواند آنها را بگیرد. هیچ‌کس نمی‌تواند بخواندشان. تا زمانی که بیست‌وچهار کلمه‌ات را حفظ کنی، هویتت برای همیشه متعلق به توست.

Solo2 داده‌هایت را ذخیره نمی‌کند. نمی‌تواند بخواند. نمی‌تواند مسدود کند. مال توست، روی دستگاهت، تحت کنترل تو. به همین سادگی.