دو واکی‌تای و یک محله کامل
پابلو و مارکوس برادر بودند. دو سال اختلاف سن داشتند. و یک جفت واکی‌تای داشتند که پدربزرگشان برای کریسمس به آن‌ها هدیه داده بود. آن دستگاه‌ها دوران کودکی آن‌ها را تغییر داد.
مارکوس به گوشه پارک می‌رفت. پابلو دم در خانه می‌ماند. و صحبت می‌کردند. بدون سیم، بدون تلفن ثابت، بدون اجازه گرفتن از کسی. سیگنال مستقیماً از یک واکی‌تای به دیگری می‌رفت. از هیچ مرکز تلفنی عبور نمی‌کرد. هیچ‌کس آن را ضبط نمی‌کرد. قبض در پایان ماه وجود نداشت. فقط دو کودک که از طریق هوا با هم صحبت می‌کردند.
اگر مارکوس واکی‌تای خود را خاموش می‌کرد، پابلو با خودش حرف می‌زد. صندوق صوتی وجود نداشت، منشی تلفنی وجود نداشت. اگر هر دو همزمان روشن نبودند، گفتگویی وجود نداشت. به همین سادگی. و به همین کاملی.
سی سال بعد
پابلو در مادرید زندگی می‌کند. مارکوس در لیسبون. آن‌ها دو بار در سال همدیگر را می‌بینند. مانند همه مردم از طریق پیام‌رسان صحبت می‌کنند. اما اخیراً چیزی پابلو را آزار می‌دهد. دقیقاً نمی‌داند چیست. شاید آن آگهی پروازهای لیسبون بود که درست بعد از صحبت با برادرش درباره بازدید بعدی ظاهر شد. شاید خواندن درباره اینکه چگونه داده‌های اپلیکیشن‌های رایگان می‌تواند برای آموزش مدل‌های هوش مصنوعی استفاده شود. شاید صرفاً درک این موضوع بود که هر پیامی که برای برادرش می‌فرستد، قبل از رسیدن به لیسبون ابتدا از سروری در قاره‌ای دیگر عبور می‌کند.
پابلو فکر می‌کند: "وقتی بچه بودیم، سیگنال مستقیماً از واکی‌تای من به مال تو می‌رفت. چرا حالا باید از Silicon Valley بگذرد؟"
همان ایده، سی سال بعد
پابلو Solo2 را کشف می‌کند. و اولین چیزی که فکر می‌کند این است: "این یک واکی‌تای است." پیام‌ها مستقیماً از تلفن او به تلفن مارکوس می‌روند. از هیچ سروری عبور نمی‌کنند. هیچ‌کس آن‌ها را ذخیره نمی‌کرد. هیچ هوش مصنوعی آن‌ها را تجزیه و تحلیل نمی‌کرد. آن‌ها از یک دستگاه به دیگری می‌رفتند، مانند سیگنال رادیویی که در آن پارک از یک واکی‌تای به دیگری می‌رفت.
و چیزی هست که در سی سال تغییر نکرده است: هر دو باید متصل باشند. اگر مارکوس Solo2 را باز نداشته باشد، پیام در تلفن پابلو منتظر می‌ماند. هیچ صندوقی در هیچ سروری وجود ندارد. هیچ ابری برای گذاشتن پیام نیست. وقتی مارکوس متصل شود، پیام مستقیم سفر خواهد کرد. اما تا آن زمان، با پابلو می‌ماند. درست مثل وقتی که مارکوس واکی‌تای را خاموش می‌کرد و پابلو با خودش حرف می‌زد.
آیا این یک مشکل است؟
این‌طور فکر کنید. وقتی با کسی تماس می‌گیرید و جواب نمی‌دهد، آیا به نظرتان تلفن خراب است؟ نه. صرفاً طرف مقابل در دسترس نیست. وقتی با کسی قرار می‌گذارید تا حضوری صحبت کنید و او ظاهر نمی‌شود، آیا به نظرتان صحبت حضوری "کار نمی‌کند"؟ نه. صرفاً با هم هماهنگ نبوده‌اید.
برنامه Solo2 این‌گونه کار می‌کند. این یک ارتباط زنده است، مثل تماس، مثل گفتگوی رو در رو، مثل بیسیم. هر دو باید آنجا باشید. و وقتی هستید، پیام فوراً می‌رسد، به صورت رمزگذاری‌شده از دستگاه تو به دستگاه شخص دیگر.
در ازای آن شرط کوچک - اینکه هر دو به هم متصل هستید - چیزی به دست می آورید که هیچ سرویس پیام رسانی دیگری نمی تواند به شما ارائه دهد: اطمینان ریاضی که هیچ کس دیگری پیام شما را در طول مسیر ندیده است. نه یک شرکت، نه یک سرور، نه یک الگوریتم، نه یک هوش مصنوعی. هیچ کس. فقط شخصی که برایش فرستادی
صحبت حضوری، اما از راه دور
برنامه Solo2 بسیار شبیه به گفتگوی حضوری است. هر دوی شما باید حضور داشته باشید. پیام‌های شما در هیچ سروری ذخیره نمی‌شوند. و فقط شما دو نفر می‌توانید آنچه گفته می‌شود را بخوانید.
تنها تفاوت این است که نیازی نیست در یک اتاق باشید. پابلو در مادرید است. مارکوس در لیسبون است. و وقتی هر دو Solo2 را باز می‌کنند، انگار روبروی هم نشسته‌اند. بدون اینکه کسی پشت در گوش ایستاده باشد.
آنچه پدربزرگ از قبل می‌دانست
پدربزرگ پابلو و مارکوس چیزی از رمزنگاری نمی‌دانست. او نمی‌دانست اتصال P2P یا رمزگذاری سرتاسری چیست. اما می‌دانست برای گفتگوی خصوصی، بهترین کار این است که سیگنال مستقیماً از یکی به دیگری برود و هیچ‌کس دیگری نتواند گوش دهد.
به همین دلیل به آن‌ها واکی‌تای هدیه داد. و به همین دلیل، سی سال بعد، پابلو و مارکوس از Solo2 استفاده می‌کنند.
چون برخی از ایده‌ها بهبود نمی‌یابند. فقط دوباره کشف می‌شوند.
Solo2 ارتباط مستقیم بین دو نفر است. مانند یک تماس، مانند یک گفتگوی حضوری، مانند یک واکی‌تای. هر دو باید آنجا باشید. و وقتی هر دو آنجا باشید، هیچ‌کس دیگری نمی‌تواند بشنود.